| Ἄλλοις μέν, ἄλλα αἰρε|τᾶ καὶ θυμίρει~ | |
| εσθλᾶ ἠ φαὔλα|των τήδε πεφυκέ πως| | |
| εμοι δὲ λόγου σύνεσις πέλει· | | |
| ποθυνῆ· καὶ τιμία και υπερτερα | | |
| πἄντων ἠδέων καί |τερπνῶν των του βίου.~| | |
| ἤν μοι ἴνσταξον ἐν καρ|δια σ(ωτ)ήρ, μου~| | |
| ίνεποιούσα, τήν ἅχραν|τον καὶ θείαν:~| | |
| τήνδε σου πυκτήν σὐ|νιῶ καὶ, τηρώ σου~| | |
| απρἲξ τα ἐντάλματα | εις τους αιὤνας.~| | |
| αμόησον ταὔτα, βαρ|νάβας δείται~| | |
| ὣ καὶ κτῆμα πέφυκεν | η τήδε βίβλος~| |
Last modified: 2019-05-16.
